Vei­lig­heid bin­nen de gemeen­te Wes­ter­wol­de: van los­se eind­jes naar een ste­vi­ge basis

Het laat­ste jaar is er veel gebeurd op het gebied van vei­lig­heid bin­nen de gemeen­te Wes­ter­wol­de, maar nog niet alles is even zicht­baar voor collega’s. En juist dat maakt het zo inte­res­sant: ach­ter de scher­men is een ste­vi­ge struc­tuur opge­bouwd die meer en meer naar voren komt. Wij spra­ken met Rens Stok­vis, team­lei­der en ver­ant­woor­de­lijk voor dit pro­ject bin­nen de gemeen­te Wes­ter­wol­de.

Vei­lig­heid “erbij doen” werkt niet (meer)

“Toen ik als team­lei­der begon, viel op dat het onder­werp vei­lig­heid bin­nen Wes­ter­wol­de niet een­dui­dig was belegd.  De ver­ant­woor­de­lijk­heid voor BHV op het gemeen­te­huis lag bij­voor­beeld bij twee collega’s die het naast hun vas­te taken oppak­ten. Op de ande­re loca­ties kwam het onder­werp vei­lig­heid door de druk­te en het ont­bre­ken van geza­men­lijk beleid ook las­tig van de grond. Daar­bij werkt de orga­ni­sa­tie op meer­de­re loca­ties en steeds flexi­be­ler, waar­door de risico’s en ver­ant­woor­de­lijk­he­den breed ver­spreid zijn.”

De con­clu­sie was dui­de­lijk: als je één stuk­je pro­beert op te los­sen, zoals alleen BHV op het gemeen­te­huis, zon­der hel­der beleid, afspra­ken en struc­tuur, dan blijft het dwei­len met de kraan open. Daar­om heb­ben we geko­zen voor een inte­gra­le aan­pak met hulp van een exter­ne par­tij.

 

Waar­om BVAN eruit sprong

Het fun­da­ment moest eerst op orde: beleid, wet- en regel­ge­ving, ver­ant­woor­de­lijk­he­den, struc­tu­ren en voor­al het mee­ne­men van mede­wer­kers. Dat werd de kap­stok waar alle toe­kom­sti­ge acties aan opge­han­gen kon­den wor­den. 

“We heb­ben meer­de­re par­tij­en gespro­ken, maar BVAN onder­scheid­de zich met een aan­pak die ver­der ging dan alleen trai­nin­gen of snel­le prak­ti­sche oplos­sin­gen.”

Deze bre­de en door­dach­te aan­pak sloot per­fect aan bij de behoef­te om het onder­werp vei­lig­heid orga­ni­sa­tie breed op te pak­ken. De doel­stel­ling van het pro­ject is vei­lig­heid voor alle mede­wer­kers op alle loca­ties. 

Gedu­ren­de het pro­ject heeft BVAN de rol van pro­ject­lei­der vei­lig­heid inge­vuld door col­le­ga Rian­ne Wil­tjer. Rian­ne was van­af het begin twee dagen per week op onze loca­ties fysiek aan­we­zig.  

 

Wat er tot nu toe is gebeurd

Hoe­wel het mis­schien nog niet over­al zicht­baar is, zijn er in kor­te tijd gro­te stap­pen gezet:

  • Alle twaalf loca­ties zijn geïn­ven­ta­ri­seerd. Hier­bij zijn alle risico’s in kaart gebracht. Denk hier­bij aan zwem­ba­den, sport­hal­len maar ook de BRP-straat en het gemeen­te­huis;
  • Er ligt een uit­ge­breid plan van aan­pak met meer dan hon­derd actie­pun­ten;
  • Ont­rui­mings­plat­te­gron­den zijn inmid­dels over­al geac­tu­a­li­seerd en er zijn nieu­we ont­rui­mings­plan­nen opge­steld;
  • Op het gemeen­te­huis zijn de trai­nin­gen en bij­een­kom­sten met BHV’ers geor­ga­ni­seerd. In decem­ber 2025 heeft een droog­oe­fe­ning plaats­ge­von­den. En een oefe­ning voor een vol­le­di­ge ont­rui­ming van het gebouw gaat bin­nen­kort plaats­vin­den;
  • Op meer­de­re loca­ties heb­ben bhv-over­leg­gen plaats­ge­von­den;
  • Voor het gemeen­te­huis is een bhv-app geïm­ple­men­teerd die BHV’ers bij inci­dent­mel­din­gen met één druk op de knop kun­nen alar­me­ren;
  • Wat voor­heen ont­brak: struc­tuur, over­zicht, ver­ant­woor­de­lijk­he­den, ligt er nu. En dat is essen­ti­eel om van vei­lig­heid een con­ti­nu pro­ces te maken.

 

Rens ver­telt: “Lang­za­mer­hand bren­gen we de zaken op orde. Er zijn inmid­dels meer­de­re bij­een­kom­sten geweest met de BHV’ers hier in het gemeen­te­huis. Eerst voor­al om men­sen met elkaar in con­tact te bren­gen, waar­na de eer­ste oefe­nin­gen heb­ben plaats­ge­von­den. Rian­ne en Peter Paul heb­ben daar­bij uit­ge­legd wat er van een BHV’er wordt ver­wacht en wat er op de plan­ning staat om uit te voe­ren.

 

Een onder­werp dat begint te leven

Hier op het gemeen­te­huis werd Rian­ne steeds meer gezien in de rol van vei­lig­heids­co­ör­di­na­tor. Zo heb­ben we een team dat op een exter­ne loca­tie is gaan wer­ken. We heb­ben Rian­ne gevraagd die loca­tie te beoor­de­len: hoe staat het met de vei­lig­heid, hoe sluit dat aan op onze werk­wij­ze, hoe wer­ken we samen met ver­huur­der en wat heb­ben wij hier­voor nodig? Dat kost veel tijd, maar het is nood­za­ke­lijk.

Daar­naast heb ik tegen Peter Paul en Rian­ne gezegd dat ze van­af het begin moe­ten mee­den­ken over hoe we dit werk bor­gen. Om te voor­ko­men dat we, zodra zij ver­trek­ken over twee jaar weer terug bij af zijn.

Daar­om heb­ben we samen met BVAN een voor­stel gedaan om een inter­ne Arbo & Vei­lig­heids­co­ör­di­na­tor te wer­ven, zodat we het werk in de komen­de maan­den stap voor stap kun­nen over­dra­gen aan deze col­le­ga. Inmid­dels is deze coör­di­na­tor gestart en Rian­ne draagt de komen­de peri­o­de haar ken­nis over. Er zijn al veel stap­pen gezet, ook al is dat nog niet over­al zicht­baar. De basis staat inmid­dels: de plan­nen, de afspra­ken, de betrok­ken men­sen en de tech­niek zijn op orde. Nu kun­nen we echt gaan bou­wen aan de BHV-orga­ni­sa­tie, ARBO en de ande­re (veiligheids-)onderwerpen.

Mis­schien wel de meest waar­de­vol­le ver­an­de­ring: vei­lig­heid en ARBO begint te leven bin­nen de orga­ni­sa­tie. Team­lei­ders weten nu waar ze terecht kun­nen met vra­gen. Collega’s mer­ken dat het onder­werp seri­eus wordt aan­ge­pakt. En zelfs op bestuur­lijk niveau is het belang erkend: door een struc­tu­re­le func­tie voor Arbo- en vei­lig­heids­co­ör­di­na­tie in de for­ma­tie. Dat is een belang­rij­ke stap die laat zien dat vei­lig­heid geen pro­ject is, maar een blij­ven­de ver­ant­woor­de­lijk­heid.

 

Een gemeen­te die vei­li­ger wordt

Ondanks dat er nog meer moge­lijk is in de zicht­baar­heid, is de voor­uit­gang dui­de­lijk. De basis staat. De struc­tuur staat. 

“De bewust­wor­ding groeit. 

Het onder­werp vei­lig­heid is niet lan­ger iets dat “erbij” wordt gedaan, maar heeft de plek gekre­gen die het ver­dient. Waar ik voor­al blij mee ben, is dat we sim­pel­weg steeds vei­li­ger wor­den. Uit­ein­de­lijk is dat natuur­lijk waar we het alle­maal voor doen.”